__________________________________________________________________________________________________   1 پس از آن وقفه كه افتاد به گلچيني ها آسمان مينگرد باز به پاييني ها سينهها باز گرفته است هواي شب قدر چه كسي گفت زمين مانده و نفريني ها؟ ياد بادا شب پرواز پرستونفسان از افق تا به افق شهپر شاهيني ها همتي بدرقه راه كن اي شوق حضور تا سبك پر بكشيم از دل سنگيني ها آسمانا پس از اين هم به خدا خواهي ديد بال در بال پرستويي «آويني ها» 2 روزگاری ست که از غفلت ما میگذرد شعر میآید و از غفلت ما میگذرد میرسد تا که مگر شعله کشد در رگ و حیف سرد از دامنه رخوت ما میگذرد شعر میآید و میبیندمان مردهدلیم ذکر اخلاصی و از تربت ما میگذرد سود میجوید از این غفلت و یک مشت دروغ جای شعر است که در هیئت ما میگذرد شعر یک روز نفس گیر جنون بود و حضور حال میآید و در غیبت ما میگذرد 3 بیا به خانه که امید با تو برگردد هزار مرتبه خورشید با تو برگردد بیا عزیزترین یوسفم که در نفسی بهار رفته به تبعید با تو برگردد بیا که صبح یقین در گشودن چشمی به جای این شب تردید با تو برگردد من و غروب و غم و اضطراب چشمانی به راه مانده که امید با تو برگردد بیا که کوچ کند ماتم از حریم دل و شادمانهترین عید با تو برگردد» 4 بیا به آینه، قرآن، به آب برگردیم بیا به اسب، حماسه، رکاب برگردیم بیا دوباره مروری کنیم خاطره را به روزهایِ خوشِ التهاب برگردیم کنون که موعظه در کاخها نمیگیرد بیا به سرب، به سربِ مذاب برگردیم به دستهای پُر از پینه، سفرههای تهی به حرفِ اوّلِ این انقلاب برگردیم اگرچه طی شده وقتِ سفر ولی ای دل! بیا به آینه، قرآن، به آب برگردیم 5 ما غير آب و آينه فرصت نداشتيم جز با غزل به چشم تو شهرت نداشتيم. درادامه مطلب

_________________________________________________________________________________________________   1 حیرت زده ام تشنه ی یک جرعه جوابم ای مردم دنیا برسانید به آبم آیا پس از دشت رهی هست؟دهی هست؟ یا اینکه به بیراهی دویده است شتابم؟ من کوزه به دوش آمده ام چشمه به چشمه شاید که تو را ای عطش گنگ بیابم آهی و نگاهی...دریغا که خطا بود یک عمر که با آینه ها بود خطابم هر صبح من و حسرت خفتن هر شب من و اندوه که حیف است بخوابم چون صاعقه هر بار که عشق آمد و گل کرد یک شعله نوشتند ملائک به حسابم می نوشم از این تلخ  اگر آتش اگر آب حیرت زده ام  تشنه ی یک جرعه جوابم 2 گل می شکفد دم به دم از خاک به پایت همْ ریشه ی باران و بهار است صدایت گل کاشتی و لاله نشاندی و گذشتی پیداست بر این دامن صحرا رد پایت از نسل کدامین شب مطبوع بهاری است آن گیسوی آشفته ی در باد رهایت؟ با آتشم آمیخت نگاهی که تو کردی بر خرمن من شعله چکید از مژه هایت بر چهره بخوان شرح مرا قطره به قطره اشکم همه را ترجمه کرده است برایت امشب غزلم را صله ی چشم تو کردم ای شعرترین شعرترین شعر فدایت در هر غزلم با تو طلوعی است دوباره هان تا غزل بعد سپردم به خدایت 3 تاریک شد این خانه و دیدن نتوانیم وین پرده به فریاد دریدن نتوانیم وقتی که قدمها همه آلودة یأسند پیداست به مقصود رسیدن نتوانیم وحشتزدگانیم و چه کابوس شگفتی! لبریز گریزیم و دویدن نتوانیم هرچند بهار آمده، محرومیِ ما بین این باغ پُر از میوه و چیدن نتوانیم در حنجرهها خورد گره حرف دل ما فریاد که فریاد کشیدن نتوانیم این آینهها نیز بهما راست نگفتند صد آه که از خویش رمیدن نتوانیم. 4 پُر از غروب شدم، وا كنيد پنجره ها را كه آفتاب بروبد غبار حنجره ها را درين سكوت لبالب به من پناه دادامه مطلب

_____________________________________________________________________________________________________   1 در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشم عاشق نمیشوی که ببینی چه میکشم با عقل آب عشق به یک جو نمیرود بیچاره من که ساخته از آب و آتشم دیشب سرم به بالش ناز وصال و باز صبحست و سیل اشک به خون شسته بالشم پروانه را شکایتی از جور شمع نیست عمریست در هوای تو میسوزم و خوشم خلقم به روی زرد بخندند و باک نیست شاهد شو ای شرار محبت که بیغشم باور مکن که طعنهی طوفان روزگار جز در هوای زلف تو دارد مشوشم سروی شدم به دولت آزادگی که سر با کس فرو نیاورد این طبع سرکشم دارم چو شمع سر غمش بر سر زبان لب میگزد چو غنچهی خندان که خامشم هر شب چو ماهتاب به بالین من بتاب ای آفتاب دلکش و ماه پریوشم لب بر لبم بنه بنوازش دمی چونی تا بشنوی نوای غزلهای دلکشم ساز صبا به ناله شبی گفت شهریار این کار تست من همه جور تو میکشم 2 زندگی شد من و یک سلسله ناکامیها مستم از ساغر خون جگر آشامیها بسکه با شاهد ناکامیم الفتها رفت شادکامم دگر از الفت ناکامیها بخت برگشتهی ما خیره سری آغازید تا چه بازد دگرم تیره سرانجامیها دیر جوشی تو در بوتهی هجرانم سوخت ساختم اینهمه تا وارهم از نامیها تا که نامی شدم از نام نبردم سودی گر نمردم من و این گوشهی ناکامیها نشود رام سر زلف دلآرامم دل ای دل از کف ندهی دامن آرامیها باده پیمودن و راز از خط ساقی خواندن خرم از عیش نشابورم و خیامیها شهریارا ورق از اشک ندامت میشوی تا که نامت نبرد در افق نامیها 3 جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی را نجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را کنون با بار پیری آرزومندم که برگردم به دنبال جوانی کوره راه زندگانی را به یاد یار دیرین کاروان گمکرده رامانم که شب ادامه مطلب

________________________________________________________________________________ 1 بعید نیست سرم را غزل به باد دهد و آبروی مرا در مـحل به باد دهد بعید نیست و بگذار هرچه میخواهد قبیلهام به دروغ و دَغَل به باد دهد زبان سرخ و سرِ سبز و چند نقطه...، مرا دوصد کنایه و ضربالمثل به باد دهد قفس چه دورهی سختیست، میروم هرچند مرا جسـارت این راهِحل به باد دهد ... چهقدر نقشه کشیدم برای زندگیم بعید نیسادامه مطلب

__________________________________________________________________________________________________ 1 کی میرسم به لذت در خواب دیدنت سخت است سخت از لب مردم شنیدنت هرکس که این ستاره ی دنباله دار را یک قرن پیش دیده زمان دمیدنت از مثل سیل آمدنت حرف می زند از قطره قطره بر دل خارا چکیدنت پروانه ها به سوختنت فکر می کنند تک شاخ ها به در دل طوفان دویدنت من …من ولی به سادگی ات مهربانی ات گه گاه هم به عادت ناخن جویدنت آخر، انار کوچک هم بازی نسیم ! دیگر رسیده است زمان رسیدنت پایین بیا که کاسه ی دریوزگی شده است زنبیل من به خاطر از شاخه چیدنت یا زودتر به این زن تنها سری بزن یا دست کم اجازه بده من به دیدنت ... 2 وقتی توادامه مطلب

________________________________________________________________________________________________ 1 موج موج خزر از سوگ سیه پوشانند بیشه دلگیر و گیاهان همه خاموشانند بنگر آن جامه کبودان افق،صبح دمان روح باغ اند کزین گونه سیه پوشانند چه بهاری است خدا را که در این دشت ملال لاله ها آینه ی خون سیاووشانند آن فرو ریخته گل های پریشان در باد کز می جام شهادت همه مدهوشانند نامشان زمزمه ی نیمه شب مستان باد تا نگویند که از یاد فراموشانند گرچه زین زهر سمومی که گذشت از سر باغ سرخ گل های بهاری همه بی هوشانند باز در مقدم خونین تو ای روح بهار بیشه در بیشه درختان همه آغوشانند 2 گر شادی وصال تو یک دم نمی رسد شادم کهادامه مطلب

________________________________________________________________________________ 1 بعید نیست سرم را غزل به باد دهد و آبروی مرا در مـحل به باد دهد بعید نیست و بگذار هرچه میخواهد قبیلهام به دروغ و دَغَل به باد دهد زبان سرخ و سرِ سبز و چند نقطه...، مرا دوصد کنایه و ضربالمثل به باد دهد قفس چه دورهی سختیست، میروم هرچند مرا جسـارت این راهِحل به باد دهد ... چهقدر نقشه کشیدم برای زندگیم بعید نیست که آن را اجل به باد دهد 2 من، میز قهوهخانه و چایی که مدتیست ...هـی فکر میکنم به شـمایی که مدتیست یک لنگه کفش مانده به جا از من و تویی ...در جستجوی « سیندرلایی » که مدتیست با هر صـدای قلب، توادامه مطلب

____________________________________________________________________________________________________ 1 ژرفای چشمانت تماشا دارد امّا! یک پنجره مشرف به دریا دارد امّا! لب می گزی تا من نگویم آن عسل رنگ انگورِ خرما طعمِ صحرا دارد امّا! من این ندانستم چرا آن گرمسیری تنهاییِ گیلانی ام رادارد امّا! یادآور شهریست از گُلگشت پاییز نسرین نگاهی سوسن آوا دارد امّا آه ازتبسّمهای خونرنگِ زمانه زخم مرا تنها شکوفا دارد امّا! از کوچه ی آیینه می آیی عروسک دنیا چه بازی های زیبا دارد امّا! «سعدی»، گلستانی اگر از واژه اش بود «شیون»، گُلی همزاد مینا دارد امّا 2 من ازتوپُرشده ام درجهان خالی عشق چنانکه برکه ی آیینه، اززلادامه مطلب

__________________________________________________________________________________________________ 1 شب می رسد ز راه.ز راه همیشگی شب با همان ردای سیاه همیشگی تردید در برابر بد! خوب! نیستی! چشمت چراغ سبز و سیاه همیشگی عاشق شدن گناه بزرگیست _گفته اند_ ماییم و ثقل بار گناه همیشگی! می بینمت که صید دل خسته می کنی با سحر چشم _مهر گیاه همیشگی_ ای کاش می شد آنکه به ره با ز بینمت با شرم و نهز ونیم نگاه همیشگی! نازت نمی کشم که لگد مال هر کسی ماهی ولی دریغ نه ماه همیشگی... (بری بونس هلالی من می خورد تو را_ شب _ماهی بزرگ و سیاه همادامه مطلب