نجمه زارع

________________________________________________________________________________

1

بعید نیست سرم را غزل به باد دهد

و آبروی مرا در مـحل به باد دهد

بعید نیست و بگذار هرچه میخواهد

قبیلهام به دروغ و دَغَل به باد دهد

زبان سرخ و سرِ سبز و چند نقطه...، مرا

دوصد کنایه و ضربالمثل به باد دهد

قفس چه دورهی سختیست، میروم هرچند

مرا جسـارت این راهِحل به باد دهد

...

چهقدر نقشه کشیدم برای زندگیم

بعید نیست که آن را اجل به باد دهد

2

من، میز قهوهخانه و چایی که مدتیست

...هـی فکر میکنم به شـمایی که مدتیست

یک لنگه کفش مانده به جا از من و تویی

...در جستجوی « سیندرلایی » که مدتیست

با هر صـدای قلب، تو تکـرار میشـود

...ها!گوش کن به این اُپرایی که مدتی است

هـر روز سـرفه میکنم اندوه شـعر را

...آلوده است بیتو هوایی که مدتیست

دیگر کلافـه میشوم و دسـت میکشـم

...از این ردیف و قافیههایی که مدتیست

:کاغذ مچاله میشـود و داد میزنـم

...آقا! چه شد سفارش چایی که مدتیست

3

خبـــــر بــــــه دورترین نقطه ي جهان برسد

نخواست او به منِ خسته بــی گمان برسد

شکنجه بیشتر از این؟ که پیش چشمِ خودت

کسی کــــــه سهم تو باشد به دیگران برسد

چه می کنی؟ اگر او را که خواستی یک عمر

بـــه راحتی کسی از راه نـاگهـــــــان برسد،...

رهــــــا کنی بــــــرود از دلت جــدا بـــــاشد

به آن کـــه دوست تَرَش داشته به آن برسد

رهـــــــا کنی بروند و دو تا پرنده شوند

خبر بـــه دورترین نقطه ی جهان برسد

گلایـــه اي نکنی بغض خـویش را بخــــــوري

که هق! هق!... تو مبادا به گوششان برسد

خدا کند کــه... نه! نفرین نمی کنم... نکند

به او کـــــــه عاشق او بوده ام زیان برسد

خدا کند فقط این عشق از سرم برود

خدا کند کــه فقط زود آن زمان برسد

4

فضای خانه که از خندههای ما گرم است

چه عاشقانه نفس میکشم!، هوا گرم است

دوباره «دیدهامت»، زُل بزن به چشمانی

که از حرارتِ «من دیدهام ترا» گرم است

بگو دومرتبه این را که: «دوستت دارم»

دلم هنوز به این جملهی شما گرم است

بیا گناه کنیم عشق را... نترس خدا

هزار مشغله دارد، سرِ خدا گرم است

من و تو اهل بهشتیم اگرچه میگویند

جهنم از هیجانات ما دو تا گرم است

...

به من نگاه کنی؛ شعرِ تازه میگویم

که در نگاه تو بازارِ شعرها گرم است

5

باران و چتـــر و شال و شنل بود و ما دو تا…

جوی و دو جفت چکمه و گِل بود و ما دو تا…

وقتـــی نگاه من بــه تو افتاد، سرنوشت

تصدیق گفتههای «هِگِل» بود و ما دو تا…

روز قرارِ اوّل و میز و سکوت و چای

سنگینی هوای هتل بود و ما دو تا

افتــاد روی میـــز ورقهــــای سرنوشت

فنجان و فال و بیبی و دِل بود و ما دو تا

کمکم زمانه داشت به هــم میرساندمان

در کوچه ساز و تمبک و کِل بود و ما دو تا…

تا آفتاب زد همـــه جـــا تــــار شد برام

دنیا چهقدر سرد و کسل بود و ما دو تا،

از خواب میپریم کـه این ماجرا فقط

یک آرزوی مانده به دل بود و ما دو تا