پانته آ صفایی

__________________________________________________________________________________________________

1

کی میرسم به لذت در خواب دیدنت

سخت است سخت از لب مردم شنیدنت

هرکس که این ستاره ی دنباله دار را

یک قرن پیش دیده زمان دمیدنت

از مثل سیل آمدنت حرف می زند

از قطره قطره بر دل خارا چکیدنت

پروانه ها به سوختنت فکر می کنند

تک شاخ ها به در دل طوفان دویدنت

من …من ولی به سادگی ات مهربانی ات

گه گاه هم به عادت ناخن جویدنت

آخر، انار کوچک هم بازی نسیم !

دیگر رسیده است زمان رسیدنت

پایین بیا که کاسه ی دریوزگی شده است

زنبیل من به خاطر از شاخه چیدنت

یا زودتر به این زن تنها سری بزن

یا دست کم اجازه بده من به دیدنت ...

2

وقتی تو نیستی در و دیوار خانه را...

ملّافه هــای گلبهـــی چارخانه را....

حتّی کتاب حافــظ و گلدان روی میـز

روبان و گوشواره و موگیر و شانه را...

وقتی قرار نیست بیایی برای کـی

این روژهای صورتـی دخترانه را؟...

اصلا خودم در آینه کوتاه مـــی کنــــم

موهای خیس ِ ریخته بر روی شانه را

با گریـه پاک مــی کنم از روی صورتم

این خطِ چشم مسخره ی ناشیانه را

من، جوجه فنچ کوچک تنها، بدون تو

دیگر چطور گـرم کنـــم آشیانـــــه را؟

یک روز با تو من همۀ شهر را... ولی

حالا که نیستی در و دیوار خانه را...

3

دیشب کسی مزاحم خواب شما نبود؟

آیا زنـــی غریبه در این کوچــه ها نبود؟

آن دختری کــه چند شب پیش دیده اید

دمپایی اش ـ تو را به خدا ـ تا به تا نبود؟

یک چادر سیاه کشی روی سر نداشت؟

سر به هوا و ساده و بی دست و پا نبود؟

یک هفته پیش گـم شده آقا! و من چقدر

گشتم ، ولی نشانی از او هیچ جا نبود

زنبیل داشت، در صـف نان ایستاده بود

یک مشت پول خرد … نــه آقا گدا نبود!

یک خرده گیج بود ولی نه…فرار نه

اصلاً بـــــه فکر حادثه و ماجرا نبود

عکسش؟ درست شبیه خودم بود،مثل من

هـــم اسم من، ولحظه ای از من جدا نبود

یک دختر دهاتـــی تنها کـــه لهجه اش

شیرین و ساده بود ، ولی مثل ما نبود

آقا! مرا دقیق ببین ، این نگاه خیس

یا این قیـافـــه در نظرت آشنا نبود ؟

دیشب صدای گریه ی یک زن شبیه من

در پشت در مزاحـــــم خواب شما نبود؟

4

گرچه گاهی بالشم از گریه تا فردا تر است

با خیالش خواب هایم شب به شب زیبا تر است

مثل دلفینی به دام افتاده در استخرم، آه!

ظاهراٌ مشغول رقصم، چشم هام امّا تر است

من نه، هرکس خواب اقیانوس را هم دیده است

چشم هایش مثل من تا آخر دنیا تر است

زندگی مثل سیابازی است، آدم هر چقدر

دوستدارانش فراوان تر، خودش تنهاتر است

گاه می گویم که باید چشم هایم را ... ولی

هرچه محکم تر ببندم چشم، او پیداتر است

5

من که آواره ترین ابرِ بهارم بی تو

شانه ای امن ندارم که ببارم بی تو

باد می آید و دستانِ تو از من دورند

به زمین ریخته گل های انارم بی تو

خشکم و لُخت تر از آنکه کلاغان حتی

خانه ای امن بسازند کنارم بی تو

تازه این باد فقط بادِ بهار است، خودت

فکر کن آخرِ پاییز چه دارم بی تو!

کاش آواره ترین ابر بهاری بودم

تا شبی سر به بیابان بگذارم بی تو

پایم آن قدر فرو رفته که با تیشه مگر

پا از این باغچه بیرون بگذارم بی تو