شیون فومنی

____________________________________________________________________________________________________

1

ژرفای چشمانت تماشا دارد امّا!

یک پنجره مشرف به دریا دارد امّا!

لب می گزی تا من نگویم آن عسل رنگ

انگورِ خرما طعمِ صحرا دارد امّا!

من این ندانستم چرا آن گرمسیری

تنهاییِ گیلانی ام رادارد امّا!

یادآور شهریست از گُلگشت پاییز

نسرین نگاهی سوسن آوا دارد امّا

آه ازتبسّمهای خونرنگِ زمانه

زخم مرا تنها شکوفا دارد امّا!

از کوچه ی آیینه می آیی عروسک

دنیا چه بازی های زیبا دارد امّا!

«سعدی»، گلستانی اگر از واژه اش بود

«شیون»، گُلی همزاد مینا دارد امّا

2

من ازتوپُرشده ام درجهان خالی عشق

چنانکه برکه ی آیینه، اززلالی عشق

یقین گمشده ام! آه ... ای گمان زلال

درآ درآینه ام از درِخیالی عشق

رهین زُهره مگردان مرا که این چنگی

ترانه سرکشد از کوزه ی سفالی عشق

زمین زمزمه ام شوره زار شد از اشک

که گشت چشمه ی جان، صرف تشنه سالی عشق

نفس چو بیشه همه از تو پُر کنم آغوش

اگر چو پونه زنی خیمه در حوالی عشق

ادامه ی سفرِ کولیانه ی بادند

وطن پذیر نشد، یک تن از اهالی عشق

زُکامِ زُهدِ ریا، از تو نشنود بویی

که تردماغ سرِ زلف توست حالی عشق!

از آن به جنگل ابریم آسمان آواز

که سبز از نمِ بارانِ ماست، شالی عشق

زلال واژه تر از شعر «شیونی» ای شوخ!

سروده است ترا شاعر شمالی عشق

3

هنوز در سفرِ گمشدن دیاری هست

برای گوشه گرفتن کنار یاری هست

چو موجِ خسته اگر پای از رکاب کشی

به قدرِ یک دو سه پهلو زدن کناری هست

همه هوایی کوهم مرا چه می بندید

سزای صحبت دیوانگان دیاری هست

سیاه شد نفس خانه از دمِ تکرار

برای تازه شدن طرف جویباری هست

اگرچه روزنه ای نیست شب پُر از سقف است

پسِ نگاه ستاره امیدواری هست

به بویِ بستن ابریشمی به شاخه ی باد

به روستای ستاره مزارداری هست

به پیش چشم تو با خویش می توان گفتن

ملول کوچه ی آیینه ها غباری هست

چو شعر شیونیان شمع تیره روزانی

بسوز و شکوه مکن این چه روزگاری هست

4

کهکشان سیرم و دارم سرِ پرواز دگر

تا به خطی رسم از نقطه ی آغاز دگر

کاهی از کوه نیاید که به جولانگهِ باد

شده ام ریگ روان را علم افراز دگر

شد گلو گیرِ قفس نغمه ام ای مرغ هوا

به هوایی که شوم طعمه ی شهباز دگر

به تماشای خود از آینه رو گردانم

در نگر همّتم از چشم نظر باز دگر

جز من ای عشق بلند آمده درگاه هنوز

خاکبوس قدمت نیست سرانداز دگر

خالی ام همچو نی از ناله دم گرم تو کو؟

تا به لب آیدم از پرده ی دل راز دگر

جز به جبران زمینگیری خود چرخ نگشت

آسمان دگری خواهم و پرواز دگر

گر موافق خورَدَم زخمه به ساز ملکوت

هم به شور آورمت باز به شهناز دگر

نتراشیده سرآنگونه قلندر شده ام

که به گیلانکده ام خواجه ی شیراز دگر

شیون این مایه که دم می زنی از قول غزل

به ردیفت نرسد قافیه پرداز دگر ...

5

سفر ترا به سلامت,مرا به من بسپار

مرا به لحظه بدرود خویشتن بسپار

غرور شعر مرا پیش پای آتش ریز

به داغگاه دلم حسرت سخن بسپار

مرا که دورترین شاخه ام بهاران را

به خاک فاجعه,عریان و بی کفن بسپار

سرود تلخ مرا ای صلابت تاریخ!

به ذهن نارس این عصر دلشکن بسپار

شبانه کوچ کن از سرزمین لالائی

مرا به خوابگه سرد یاسمن بسپار

چو عطر پونه به دامان آسمان آویز

مرا به غربت پهناور دمن بسپار

دل مرا که پر از نوحه ی پریشانی ست

به قمریان جدا مانده از چمن بسپار

به کوچه های تهی مانده از ستاره ام,هر شام

دوباره مست و غزلخوان و گامزن بسپار

ز خط خاطره ام بگذر,ای طلائی رنگ

سفر ترا به سلامت ، مرا به من بسپار